Single wintersportvakantie in Königsleiten (Zillertal)

Op vrijdagavond 30 januari 2015, kwart voor zes ’s avonds kom ik samen met een reisgenoot aangescheurd op station Duivendrecht, even totaal verbijsterd want A) het sneeuwt! En B) we zien niemand staan… geen medereizigers, geen MFH’ers (zo noemen wij onze groep vrienden van voorgaande reizen) , en nog erger: geen bus!! Oké, we zijn wat aan de late kant.. maar we zijn toch niet te laat?!

Gelukkig blijkt ‘t grootst gedeelte van de groep net om de hoek te staan, schuilend voor de sneeuw. Jaja, echte wintersporters ;-)! We sluiten ons aan om lekker binnen te vallen met: waar is de bus? Die bus kwam met een stevig kwartier vertraging, maar de wintersporters zijn ‘t liefst buiten dus al snel was het erg gezellig. Eenmaal alle tassen ingeladen en alle skiërs en snowboarders op hun plek vertrokken we richting Königsleiten. Onderweg hebben we nog wat reizigers opgepikt waardoor het alleen maar gezelliger werd in de bus. Al snel gingen ook de lekkerste geuren rond want iemand had een  heerlijk mie-gerecht meegenomen waarvan we tot op heden het recept nog niet hebben kunnen ontfrutselen…

Door alle gezelligheid vloog de reis voorbij, voordat we het door hadden moesten we de bus even uit voor een nachtelijke tank-stop en verplichte pauze voor de chauffeurs. Dat gaf ons de kans om even de benen te strekken, massaal naar het toilet te gaan en vervolgens met z’n allen in de rij te gaan staan bij de kassa voor wat lekkers. Ondertussen hadden de bier-experts onder ons al een blikje bier ontdekt van slechts 1 hele liter wat voor de nodige verontrustte gezichten van enkele andere nachtelijke bezoekers zorgde.

’s Morgens vroeg bij het eerste daglicht waren we al in de heuvels aanbeland en al snel zagen we bergtoppen. Eerst nog groen maar al snel ook wit! Sneeuw! Het enthousiasme ging als een lopend vuurtje door de bus en eenmaal in Königsleiten aangekomen waren we allemaal klaarwakker want het uitzicht in combinatie met een strakblauwe hemel en een heerlijk zonnetje maakt gewoon acuut het vakantiegevoel in je wakker!

Wel moesten we nog even de stevige wandeling omhoog maken, eerst langs de  legendarische Hannes – voor mij was het de eerste keer hier, maar mijn medereizigers kennen de Hannes van binnen, buiten, beneden en boven op de bar!- na nog een stevige wandeling van ‘slechts’ 19% stommelden we het Edelweisshaus binnen om zo snel mogelijk de tassen te dumpen, skikleding aan te trekken om vervolgens eerst even een stevige lunch naar binnen te werken en dan snel naar boven om alvast de eerste afdaling te doen! Yay!

Zonder grote ongelukken kwamen we weer beneden en ja, 16.00 uur = Hannes. Dat is een vast gegeven, een constante, gewoon een feit! Ik als first-timer kende de Hannes alleen van de heroïsche verhalen en het was me al heel snel duidelijk dat er in de Hannes maar op 1 manier geaprès-skied behoort te worden: op de tafels en op de bar! Met als hoogtepunt van de avond: staand op de bar sterretjes aansteken onder de blote hemel met muzikale ondersteuning van Robbie Williams en zijn Angels…garantie voor schorre keel de volgende morgen!

Tussen 19.00 en 20.00 uur kun je bij het Edelweisshaus binnenlopen voor het avondeten, wat iedere avond anders is en iedere dag heb je ook keus uit verschillende soorten! Ideaal! Deze week kwamen wij eigenlijk standaard om half 8 uit de Hannes gerold (nouja..je moet dan nog wel eerst die steile weg van 19% omhoog sjokken..) om vervolgens met 11 man aan een tafel voor 8 plaats te nemen.. past precies ;-). Het eten was de hele week erg lekker, complimenten aan de koks! Ook voor onze medereizigster met glutenallergie werd al het mogelijke gedaan om een lekkere maaltijd (zowel avond als ontbijt) voor te zetten.

Zondagochtend 09.15 uur begonnen de lessen voor diegenen die dat aangegeven hadden en na een kort beraad werden de groepjes ingedeeld. Mijn groepje van  ging met Mattie (Mathilde) op pad en al snel hadden we onze eerste sneeuwhap gemaakt ;-). Dat lag overigens totaal niet aan Mattie maar aan onze snowboard-skills en overmoedigheid na de geweldige eerste afdaling van gisteren… Gelukkig wist ze ons over – of eigenlijk uit – de eerste horde (lees: kuil) te coachen en na veel lachen, gieren, brullen, sneeuwhappen, op je kont of op je knieën naar de rest kijken waren we tegen 12.00 uur weer bij het Edelweisshaus. He-le-maal stuk! Maar het was het waard.

De volgende dagen vulden we vooral met veel mooi weer, toffe lessen, geregeld vallen en weer op staan (want dat doen beginnende snowboarders nou eenmaal heel veel) en 1 ochtendje snowboarden-op-gevoel omdat het dusdanig hard waaide en sneeuwde dat we de zijkanten van de piste niet meer zagen ;-), onwijs spannend! Na de 4e dag les kregen we te horen dat we de volgende morgen mee konden doen aan de slalom: De Edelweisshaus Competitie! Met knikkende knietjes gingen we die dag naar boven want hoewel we die felbegeerde rode route tot aan het Edelweisshaus eindelijk onder de knie hadden gekregen, hadden we onze twijfels bij het slalommen..  Gelukkig was ongeveer het hele Edelweisshaus aanwezig en konden we eerst genieten van vele anderen die met een bloedgang naar beneden suisden. Geoefend op de Speedway? Onder luide aanmoedigen kwamen ook wij allemaal veilig en euh, nou gewoon staande over de finish. ’s Avonds werd dit heuglijke feit gevierd met een gezellige prijsuitreiking met als opwarmertje de allerbeste – en enigste – bonte avond act! Met Mattie in de hoofdrol vertolkten wij ‘De Meidengroep’ van kinderen voor kinderen. Nailed it ;-).

De resterende dagen hebben we vooral veel gesnowboard, lekker van de zon genoten, de Panorama-alm ‘beklommen’ en van het adembenemende uitzicht genoten, Giga Almburgers gegeten op de Gerlosplatte, snoeihard van de rode-41 gesuisd, op de foto geweest met de Olifant, prachtige bochtjes gemaakt, met knikkende knietjes smalle paadjes geboard en natuurlijk ook de nodige sneeuw gehapt ;-). Iedere avond naar de Hannes in combinatie met hele dagen van 9 tot 16 op de piste is soms een tikkeltje vermoeiend. Zodoende hebben we allemaal spierpijn gehad op plekken waarvan we niet wisten dat daar spieren zaten en hebben we met verbazing ontdekt hoe snel je die spierpijn vergeet als je weer boven de gondel uitstapt! Gelukkig konden we op de terugreis weer onderuit zakken in de bus, weliswaar een stukje rustiger dan op de heenweg ;-).

Nu rest ons alleen de foto’s nog en het voornemen om volgend jaar weer mee te gaan! Een hele grote thumbs-up voor al het personeel van het Edelweisshaus, SingleSnow en Dynamic Holland voor het mogelijk maken van deze onvergetelijke week in de zon en sneeuw!

Karin

Ga je mee naar de sneeuw?